In juni 2026 diende minister Annelies Verlinden (CD&V) zonder voorafgaand overleg met de andere politieke partijen een voorstel in om de abortustermijn te verlengen van 12 naar 14 weken, terwijl een expertencommissie, aangesteld door de vorige regering op vraag van dezelfde CD&V en samengesteld uit vertegenwoordigers van alle universiteiten, unaniem het voorstel had gedaan om deze termijn te verlengen tot 18 weken gebaseerd op wetenschappelijk onderzoek.

Verlinden verdedigt haar keuze: "Het is niet de wetenschap die de politiek bepaalt, en zeker niet over ethische thema's." Politiek filosoof Stefan Rummens (KU Leuven) geeft Verlinden vanuit democratisch oogpunt gelijk: experten moeten feiten en scenario's aanreiken, maar de uiteindelijke beslissing ligt bij politici. "Over waarden is geen expertenkennis mogelijk."
“De grens ligt voor mij op veertien weken. Daar ga ik niet over onderhandelen, laat staan een tapijtenmarkt over organiseren”, trekt Verlinden een lijn in het zand. “Er zijn studies die aantonen dat de foetus vanaf vijftien weken meer pijnprikkels ervaart. Bovendien is de behandeling na veertien weken veel ingrijpender.”

Minister Verlinden schuwt leugens en schijnargumenten niet. Ze beweert dat de foetus vanaf 14 weken meer pijnprikkels ervaart, wat door de expertencommissie unaniem, inclusief professoren van de KUL, ontkend wordt. Ditzelfde geldt voor haar bewering dat de ingreep zelf na 14 weken veel ingrijpender zou zijn. Lees hierover het opiniestuk in “De Morgen” van 12 juni 2026 door gynaecologe Anne Verougstaete, die lid was van de expertencommissie. Politiek is inderdaad geen tapijtenmarkt maar zeker ook geen dictaat van één partij die maar een tiental percent van de bevolking vertegenwoordigt.

Ook in de uitbreiding van de euthanasie naar patiënten met meer gevorderde dementie die niet meer wilsbekwaam zijn, houdt minister Verlinden de boot af, zoals recent bleek uit het debat in “De Afspraak” van 21 april 2026 met Barbara Ceuleers.
In beide omstandigheden gaat het over hetzelfde principe: minister Verlinden, en bij uitbreiding de CD&V en de katholieke kerk, menen dat ze het recht hebben om vanuit hun religieuze overtuiging andere mensen hun normen en waarden op te leggen. Daarin verschilt de katholieke zuil niet van andere godsdiensten. Sommige interpretaties van de islam zoals de Iraanse ayatollahs menen het recht te hebben om vrouwen strikte kledingsvoorschriften op te leggen. De taliban in Afghanistan verbant zelfs helemaal de vrouwen uit de maatschappij en ontneemt hun zelfs het recht op educatie.

Geen enkele vrouw wil graag een abortus ondergaan, dikwijls veroorzaakt door het falen van contraceptie, een verkrachting of een mislukte relatie. Maar een abortus is veruit te verkiezen boven het lot van een ongewenst kind, zoals ik vroeger heb mogen ervaren toen ik in een instelling werkte voor kinderen met gedragsproblemen, dikwijls hierdoor veroorzaakt.
Niemand wil graag zelf vroegtijdig uit het leven stappen, maar wat kies je als de geneeskunde je niet meer kan helpen om ondraaglijk lijden te vermijden?

Wij leden van de adogmatische vrijmetselarij zijn voorstanders van het zelfbeschikkingsrecht bij ethische waarden. Als iemand na rijp overleg en overwegen van argumenten voor en tegen, tot het inzicht komt dat een abortus of euthanasie gewenst is, respecteren wij deze beslissing. Maar wij gaan ook niemand verplichten om abortus te plegen of om te kiezen voor euthanasie als dit niet strookt met hun overtuiging. Maar wij eisen wel het recht op om hier zelfstandig over te beslissen, gebaseerd op onze eigen overtuiging en op wetenschappelijke argumenten. Wij laten ons niet leiden door religieuze of politieke dogma’s, wij denken kritisch en zelfstandig na over ethische kwesties.

R. C.